Inspiratie

“Hallo, hier ben ik! En ze noemen mij Karin Ingeborg Modderman”

Dat was de tekst die bijna 42 jaar geleden op mijn geboortekaartje stond.
Mijn reis was een maand of 9 daarvoor begonnen, toen mijn ouders genoten van een ontspannen vakantie in Noorwegen. Er werd al langer naar mijn komst uitgekeken, maar mijn ouders werd verzekerd dat t allemaal best goed kwam: “Ga maar eerst eens lekker op vakantie.”

Ruimte

Ik groeide op in een liefdevol gezin, hoewel we misschien in huis zelf niet de meeste ruimte hadden, kreeg ik die persoonlijk en buitenshuis volop. Ik kon mezelf ontwikkelen, ik was een echt buitenkind, hield van zingen en dansen, ik leerde zeilen en was creatief.

School en andere hindernissen

Op school ging t niet allemaal vanzelf, t was een weg met hobbels. Daar waar t met interesse en capaciteiten wel goed zat, kwam dat niet altijd even goed tot uitvoering. “Domweg” woordjes of je topografie uit je hoofd leren en automatiseren, zorgden regelmatig voor de nodige stress.

Ik was door mijn hypemobiliteit blessure gevoelig en met liever een tweehandige forehand dan 1 keer een backhand slaan, sloeg ik mij niet alleen door tennis, maar ook sporten als judo, zwemlessen, dans en volleybal heen. Meer rust vond ik uiteindelijk in de paardensport.

In mijn tienertijd was ik niet alleen een beugelbekkie, maar kreeg ik ook nog eens een bril en scoliose waar ik “nog veel te jong voor was, maar waar ik maar mee moest leren leven”.

Van tussenjaar naar roeping

Na mijn MBO Agogisch werk (want een kantoorbaantje zou t voor mij niet worden) wilde ik wel naar de HBO, maar wist nog niet welke. Zoals dat nu misschien een tussenjaar zou heten, ging ik eerst werken in de kinderopvang. Het tussenjaar werd er meer dan één. Ik werkte in Den Haag met kinderen met allerlei achtergronden, kinderen van vluchtelingen en uit volkswijken en kinderen van ministers enzovoorts. Heerlijk vond ik het, en ik leerde al snel dat voor alle kinderen één ding heel belangrijk is: geborgenheid en gezien worden.

Ik zag ook al snel meer. Waarom gaat de ontwikkeling bij het ene kind sneller dan bij het andere? Mijn belangstelling bracht me weer terug naar school in de avonduren: HBO (Ortho)pedagogiek, met Onderwijskunde en een lerarenbevoegdheid. Van daaruit ging ik verder in het onderwijs en de onderwijsondersteuning.

Ik heb een fantastische tijd gehad op een Haagse middelbare school, waar ik juist in het contact met leerlingen die (soms spontane) coaching zo leuk vond. In mijn vrije tijd volgde ik onder andere Reiki en voetreflex cursussen.

Een nieuwe start

Mijn vrijgezellenbestaan verruilde ik voor het gezinsleven en daarmee ook de Randstad voor het Brabantse land.
Daar volgde ik ook mijn tweede avondstudie Remedial Teaching en werd ons gezin uitgebreid met alweer een prachtige dochter. Ik genoot volop van de zwangerschap, al stelde deze mijn lichaam voor heel wat uitdagingen.

Het werken heb ik in de jaren daarna dan ook geleidelijk weer opgepakt, onder andere door het geven van trainingen voor onderwijsprofessionals en in een kleine onderwijspraktijk. In deze tijd, nog geen 40 jaar oud, maar met een lichaam dat soms kon aanvoelen als 80, leerde ik over reflexen en er ging een wereld voor me open..

Nieuwe kennis

“This can be life changing”, werd er gezegd door de trainster tijdens mijn eerste MNRI training. En dat werd het ook!

Eén voor één kwamen de reflexen aan de beurt, de theorie werd besproken, ik leerde reflexen screenen en integreren. Dit was voor mij een grote bingo en AHA!-Erlebniss. Ik vond (logische) verklaringen hoe ik en mijn lichaam functioneerden zoals ze dat deden.

Ik logeerde deze dagen vanwege de locatie bij mijn ouders thuis en hoe bijzonder was dat om samen met hen te mogen ervaren dat in deze dagen, na ruim 25 jaar, mijn scoliose verdween.. Steeds meer reflexen integreerden en steeds meer puzzelstukjes begonnen op hun plek te vallen. En toen kwam alles in een stroomversnelling. In de maanden na mijn opleiding kon ik mijn vernieuwde kennis en ervaringen toepassen in mijn praktijk, met prachtige resultaten! Mijn persoonlijke en fysieke ontwikkeling ging verder en zo ook mijn praktijk. Er volgden al snel meer trainingen en ontwikkelingen.

Stress, trauma, hormonen, reflexen, zwangerschap en geboorte, onderwijs, voeding en de onderlinge invloed van deze vormen op elkaar.. ik heb er niet alleen erover geleerd, maar veel ervan heb ik inmiddels ook zelf ervaren. Het maakt mij verbonden met mezelf, met anderen en met mijn vak. Het maakt dat ik kan groeien, ontwikkelen en leren en dat ik dit kan en mag delen met anderen. Ken je dat gevoel, dat alles op zijn plek valt?
Hoewel een mens natuurlijk altijd blijft leren en ontwikkelen, geniet ik ondertussen enorm van mijn weg er naar toe. “Niet alleen je bestemming is belangrijk, vergeet niet onderweg van het uitzicht te genieten.”

Het “ik ben”, een vorm van een “werkwoord” zijn, “ik ben hier”; ik ben aanwezig, ik ben in de ruimte, van mijn geboortekaartje zijn voor mij het begin en de verbinding van wie ik ben en wat ik doe..

 

First Reflex

Het centrum voor verbonden zijn

Missie

Het centrum zijn van waaruit mensen kunnen verbinden: met zichzelf, met de wereld om hun heen, met elkaar. Een centrum van waaruit mensen kunnen groeien en ontwikkelen. Mensen die goed zorgen voor zichzelf, hun lichaam, hun naasten en die daarmee ook zorgen voor een gezonde maatschappij.

Visie

Vanuit een holistische en wetenschappelijke methodiek en achtergrond werk ik met veel gevoel en plezier met mensen van alle leeftijden.

First Reflex, het eerste reflex, ontstaan aan het begin van je leven in de baarmoeder, het eerste reflex dat je je eerste ademteug bij je geboorte geeft. Het reflex dat je lichaam verbindt en gaat over geborgenheid, bewust”zijn” en veiligheid. Eerst reflexen integreren, zodat je verder kunt ontwikkelen, eerst reflexen voordat je verder gaat remediëren, de eerste reflexen, die zo belangrijk zijn om een trauma te kunnen verwerken. De eerste reflexen die zorgen voor verbindingen met jezelf en in jezelf, zodat je in veiligheid, geborgenheid, liefde en openheid jouw pad verder kunt vervolgen.

First Reflex is er voor iedereen, voor jong en ouder, voor iedereen die graag verder wil.
Voor kinderen en ouders waarbij het opgroeien en/ of het op school met uitdagingen verloopt.
Voor mensen van alle leeftijden die:

  • zich graag verder willen ontwikkelen
  • zich belemmerd voelen door fysieke en/ of emotionele klachten
  • zich belemmerd voelen door een trauma of stress van welke aard dan ook.

Het logo staat voor verbindingen, scheppen, geborgenheid en openheid. De kracht in jezelf en in een ontspanning jezelf openstellen voor datgene wat is…

In het bijzonder richt First Reflex zich op de periode rondom de zwangerschap. Letterlijk de start van ons leven, de kinderen hebben de toekomst en vormen de toekomstige maatschappij.
Hoe meer er bekend is over deze periode, de invloed van stress en hoe kinderen zich optimaal kunnen ontwikkelen en groeien, des te groter zal de preventieve uitwerking zijn. Daarbij is het uiteraard ook van belang dat moeders/ ouders en de leefomstandigheden zo ontspannen mogelijk zijn. First Reflex draagt daaraan graag een steentje bij.

Geef een reactie